Scotts corner

 
SEPTEMBER 2014

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In de eerste 2 columns heb ik aandacht gegeven aan mijn ervaringen die een positieve bijdrage leveren aan de leuke oefenmomenten. Alhoewel we meestal goede oefenomenten hebben, het gaat meestal goed, komt het helaas ook wel eens voor dat er mindere momenten zijn. Ik kan wel zeggen heel slecht. Hoe we hiermee omgaan? Dit soort ervaringen deel ik graag met u deze keer.

Twee weken geleden hadden we een moment dat achteraf gezien eigenlijk een heel slecht moment was om te oefenen, maar ik had besloten om toch een half uurtje aan de slag te gaan. Geen nieuwe stukjes oefenen, maar 'slechts' herhaling van wat we hadden geoefend. De positieve aanpak zoals gewoonlijk is het op een speelse manier brengen en het kader te schetsen, waaronder het tijdsbestek en het aantal liedjes hoeveel keer. Ergens kon je aan haar gezicht aflezen dat de timing geen juiste was, maar ik had het als t ware genegeerd. Wat er dan gebeurd is, dat we in een andere 'emotionele' setting terecht komen, met een andere beleving. Er ontstond een beetje gezeur over waarom we de liedjes moesten herhalen, die we al konden en allemaal van dat soort opmerkingen. 'niks moet en ik doe iets alleen als ik het wil'. Het kan soms slechts een nuance verschil zijn tussen het gevoel hebben iets te "moeten" en iets "willen". Als je te vaak iets moet, kan dat in mijn ogen op de lange termijn een averechts effect hebben. Aan de andere kant, natuurlijk is het zo dat er wel eens iets moet, zoals het herhalen van moeilijke stukken. En niet alle liedjes uit het boek zijn even leuk. Echter ter voorbereiding van een concert, zullen bepaalde stukken gewoon vaak geoefend worden is mijn mening. En na afloop van een concert, kunnen we gelukkig haar voldoening van het gezicht aflezen.
Terug naar het verkeerde moment.

Een ander 'verkeerd' moment is dat als we zo goed bezig zijn, we soms ongemerkt wel een uurtje bezig zijn en er dan nog een extra metertje willen bij plakken. Althans papa denkt dat dan. De signalen die het kind afgeeft, om de paar minuten vragen wanneer we gaan stoppen, is er een van, horen we eigenlijk niet te negeren. Soms pakt t goed uit, maar niet altijd. De concentratie en focus nemen af en dan ben je eigenlijk alleen maar uren aan t maken in plaats van effectief bezig zijn. De lol kan ook afnemen. Wellicht is verstandiger om gewoon te stoppen.

Het afgelopen weekend was ook weer een verkeerd moment. Misschien ben ik er zelf weer debet aan geweest door te accepteren dat mijn dochter mocht kiezen om of in de ochtend te oefenen, dan wel s' avonds wanneer we thuis komen. We zijn de hele dag op stap geweest, hebben veel gewandeld en gezien. En als je 's avonds laat pas thuis komt, ben je achteraf gezien niet alleen fysiek vermoeid, maar in je hoofd wellicht ook. Als je dan probeert het positieve perspectief in te nemen om eventjes nog een half uurtje een scherpe focus neer te zetten, kan dat resulteren in frustratie, slechte concentratie, niet willen luisteren en een afraffelhouding. Zelfs de aanpak van geduld hebben, werkt dan niet zo goed. Wederom achteraf kun je vragen waarom het dan nog nodig is om te oefenen. Mijn eigen analyse is dat we ons kind zo veel mogelijk willen meegeven in alle opzichten voor haar toekomst. Welke ouder wilt dat nou niet? Dat geldt dus ook voor het bespelen van het muziekinstrument. Alles waarin we haar nu in assisteren, zal haar in de toekomst alleen maar helpen. En waarom resulteert dat (nog) niet in het gewenste gedrag? We leggen het haar regelmatig uit en ze vertelt dat ze dat goed begrijpt en is het ook altijd eens met deze redenering. Ze is zelfs in staat om het in haar eigen woorden uit te leggen. Wat gaat er mis? Precies, ons kind is nog maar een kind. In, letterlijk gezien, fysiek opzicht observeren kinderen zaken al anders dan volwassenen. Ze zijn gewoon kleiner en dezelfde eettafel of spekkast bijvoorbeeld, wordt gezien als ' hoog' en ze moeten erop klimmen. Laat staan minder tastbare zaken zoals redeneringen. Alyssa is vorige maand 7 jaar geworden. Voor ons als ouders, valt het nog niet mee om in de huid te kruipen van kinderen. Soms lijkt het alsof we in de belevingswereld van het kind duiken, en soms lijkt het dat we onze kinderen goed begrijpen. Soms is dat ook zo, maar regelmatig slaan we de plank mis. Al met al is en blijft het een uitdaging om te snappen hoe je kind je uitleg waarneemt.

Het resultaat van al deze drie oefenmomenten is dat er een slechte ervaring blijft hangen. De manier om hier vanaf te komen is de zogenaamde 'prullenbak-methode' die ik zelf bedacht heb. Zodra ik realiseer (dat kan soms na een uur oefenen zijn, of soms na 5 minuten) dat er een negatieve ervaring gaat ontstaan, probeer ik er iets positiefs en een vrolijke ervaring van te maken. Papa en dochter kijken elkaar dan even aan en de 'tovenaar' (papa) tikt met de hand (soms met een stokje) zachtjes tegen haar en zegt dat dit verkeerde moment er nut wordt uitgezogen. We maken daar een bal van, zij schopt het de lucht in. Dan stuitert het door de woonkamer. We pakken het weer op, gooien dit de prullenbak in en doen de klep dicht! Weg, en we beginnen met lachen.

Ervaringen helpen ons om wijzer te worden. Ouders leren door theoretische concepten te vertalen naar de praktijk. Hoe we bezig zijn met de educatie van ons kind gaat met vallen en op staan. Als we achterover leunen in een stoel, is het een goed evaluatiemoment: Ik ga meer luisteren naar mijn kind en naar mijn hart

Vele goede muziekervaringen toegewenst!